สื่อตะวัน คิดทำหนังสือ คิดถึงสื่อตะวัน สร้างงานสานฝัน สร้างสรรค์สังคม

คำสัญญาใต้แสงจันทร์

"เดือนฉาย" ผู้ขนานนาม "นายตะวัน" (ภาพและนามสมมติ)
และร่วมสร้าง "ตำนานรักใต้แสงจันทร์" หรือ "พลายแก้วกับพิมพิราลัยแห่งพุทธศตวรรษที่ ๒๖"

รักไร้เดียงสา..
“พี่จ๋า..เดือนสวยไหม ?”
“สวยที่สุด..” เด็กหนุ่มสบตาวาววับของ
เด็กสาวแรกรุ่น แล้วพูดหวานเอาใจ
“ไม่ใช่.. ไม่ใช่เดือนคนนี้.. แต่เป็นเดือน
ดวงโน้น..” เจ้ากุหลาบแรกแย้มหัวเราะคิกคัก
อย่างมีความสุข
“ให้พี่ดูทำไม..เดือนบนฟ้า ในเมื่อเดือน
บนดินสวยกว่ามากนัก..”
“ปากหวานจังเลย.. เคยพูดแบบนี้กับใคร
มากี่คนแล้วก็ไม่รู้..?” สาวขบเผาะสะเทิ้นอาย หลบตา
ซ่อนหน้าแดงเรื่อหนีออกจากดวงตา
ซึ้งซ่านของหนุ่มน้อยหน้ามน แต่เจ้ากรรม..
ก้นสาวกลับพากายขยับเข้าหาเขาเสียนี่..!
ลมหนาวแรก ณ คืนเพ็ญเดือนสิบสอง
พัดแผ่วมาถากผิว คล้ายจะประกาศสงคราม
กับความร้อนระอุของเลือดสาวที่ผะผ่าวอยู่
ภายใน เธอเผลอซบกายมาแนบอกเขา หรือ
เพราะเขาโอบเธอไว้ ไม่ทันรู้สึกตัว แต่บัดนี้
เธอก็ตกอยู่ในอ้อมกอดของเขาแล้ว

“พี่จ๋า.. เดือนขอเรียกพี่ว่า ‘ตะวัน’ นะ”
“ทำไมละ..?”
“ก็ตะวันจะได้คู่กับเดือนตลอดไปไง..”
“แต่มันขึ้นคนละเวลากันนะ.. เดือน..!”
หนุ่มน้อยสังหรณ์ใจอยู่ลึก ๆ อย่างรวดร้าว
“ใช่..แต่เพราะมีตะวัน เดือนก็จึงมีแสง
ถ้าขาดตะวัน..เดือนดวงนี้ก็จะดับ..!”
“ไม่นะ..” เจ้าหนุ่มใจหายวูบ “อย่างนี้..
พี่ไม่เอา.. ถึงไร้ตะวัน เดือนจะต้องคงอยู่”
กฎไหน ๆ ก็ยิ่งใหญ่ไม่เท่ากฎธรรมชาติ
ชายหนุ่มหญิงสาวที่มีใจต่อกันในบรรยากาศ
ที่เป็นใจ.. อะไร ๆ ก็พ่ายแพ้ไปสิ้น.. อันที่จริง
เธอทั้งสองเป็น “เด็กดี..” ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับยา
เสพย์ติด ไม่เคยคิดเนรคุณพ่อแม่.. แต่ยามนี้
ยากเหลือเกินแล้ว..ที่จะหักห้ามหัวใจ..!
“พ่อจ๋า..แม่จ๋า..ให้อภัยลูกด้วย..”
“คุณพระคุณเจ้า.. โปรดอโหสิกรรมให้
ลูกเถิด.. อย่าให้มีบาปติดตัวเลย..”
แสงอรุณยอฟ้าเบื้องทิศบูรพาแล้ว งาน
ฉลองคืนวันลอยกระทงกำลังจะเลิกลา เด็ก
หนุ่มสาวผู้ไร้เดียงสา ๒ ชีวิต ได้ทำผิดไปแล้ว
ความหฤหรรษ์อันแสนซาบซ่านกำลังผ่านพ้น
ความสับสนกังวลใจจะจู่โจมเข้ามาแทน..
“พี่ตะวันจ๋า..อย่าทอดทิ้งเดือนนะ..”

“เดือน..หมู่นี้เธอเป็นอะไรไป..”
“เปล่านี่ค่ะ..”
“มีอะไร.. ปรึกษาครูได้น่ะ.. อย่าคิดเอง
ไปคนเดียว.. โดยเฉพาะอย่าคิดไปทางผิด..”
“ก็หนูบอกว่า..เปล่า..ก็เปล่าซิค่ะ..”
คุณครูเดินจากไป.. แม้อยากจะเป็นมิตร
กับศิษย์เพียงใด ในเมื่อเขาไม่ไว้วางใจ ครูก็
เป็นได้แค่คนที่คอยห่วงใย..ทำอะไรไม่ได้อีก
“เราจะท้องไหมหนอ.. ไม่..แค่นั้นคงไม่
ท้องหรอก.. พี่ตะวันหายหน้าไปไหน..ตั้งหลาย
วันแล้ว.. พ่อแม่รู้เข้า..เอาเราตายแน่ ๆ”
เด็กสาวกำลังสับสน ผลลัพธ์จากการทำ
ผิดประเพณี ผิดผีปู่ย่าตายาย เผล็ดผลมาเป็น
ความทนทุกข์ทรมาน เธอเครียด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
ทางออกอยู่ไหน ? ประสบการณ์ยังน้อยนัก.

เด็กหนุ่มนั่งกุมขมับ...
“ไม่..ไม่น่า..เป็นไปไม่ได้.. เดือนจะเป็น
เช่นไรหนอ..? อย่า..อย่าเพิ่งไปหา.. เราจะทำ
อย่างไรดี.. อยู่มันไปยังงี้..หรือยังไง ?”....
เรียนก็ยังไม่จบ งานก็ยังไม่ทำ เงินก็หา
เองยังไม่เป็น จะมีเมียเสียแล้ว..
“พี่ตะวัน..” เขาสะดุ้งโหยง “ทำไมต้อง
ตกใจด้วย ? เดือนไม่ใช่ผีสักหน่อย.. หรือว่าพี่
อยากให้เดือนกลายเป็นผี”
“ไม่เอา..เดือนอย่าพูดคำอัปมงคลเช่นนี้
พี่รักเดือนน่ะ..รักเท่าชีวิตของพี่..เพียงแต่ว่า
ตอนนี้..พี่สำนึกบาป..เรา..เออ..พี่ทำความผิด
ผิดต่อพ่อแม่ของเรา..ของเดือน.. เรายังเด็ก
แม้ร่างกายจะเป็นหนุ่มสาวแล้ว แต่ความรู้
ความสามารถ เรายังเลี้ยงตัวเองไม่รอด”
น้ำตาของเด็กสาวร่วงพรู แผ่นอกของ
แฟนหนุ่มที่อบอุ่นซาบซ่านในคืนนั้น มาคืนนี้
ช่างเหน็บหนาวร้าวลึก..
“เราเลิกทำอย่างนี้นะเดือน.. เราอยู่ห่าง
กันสักพัก..นะที่รัก..”
“ทำไม..” เด็กสาวร้องไห้โฮ “ทำไม..พี่จึง
ทำกับเดือนอย่างนี้? พี่ไม่รักเดือนแล้วหรือ?”
“รักสิ..รักเท่าชีวิตของพี่ทีเดียว.. แต่เรา
ไม่ควรทำผิดซ้ำอีก..”
เธอแทบจะหวีดร้องก้องโลก.. สองมือ
ทุบอกแฟนหนุ่ม..แล้วกุมกอดซบหน้า
“รักกับเดือน..นี่นะหรือ..ผิด..? ทำไมพี่
ไม่พูดอย่างงี้มาแต่แรก.. พี่ตะวันใจร้าย !”

เด็กหนุ่มงุนงงกับชีวิต คิดหาทางออก
ไม่เจอ.. เป็นบาปกรรมติดตัว..ไม่ลบเลือน ฯ

ความผิดนี้ก็หนักหนา และยิ่งถ้าได้รู้ว่า "เด็กหนุ่มคนนั้น" คือ "เณรตะวัน" (คนนี้) ยังจะมีผู้ให้อภัยสักกี่คน ?
อนึ่ง ฉากรักที่แต่งเติมเสริมรสในบทละครนี้ ราวกับว่าเด็กสาวได้สูญเสียพรหมจรรย์ไปแล้ว แต่เรื่องจริงยังไม่ถึงขั้นนั้น
คือยังไม่ถูกล่วงล้ำเข้าไปภายใน เป็นแค่ความวิตกกังวลจนเกินไป เพราะความไร้เดียงสา และเป็นครั้งแรกของเด็กสาว
ที่ถูกน้ำกามของชายลาดเลอะเปอะเปื้อนกลีบกุหลาบอันแรกแย้ม

หน้าก่อน

หน้าถัดไป